بربادرفته

 

 

 

ز نانگیم را بر دوش می کشم.سنگین است.گاه کم می آورم.می خواهم  بگذارمش و بروم. می گویم هر چه باداباد.مگر همین زنانگیم نبود که سرنوشتم را نوشت.خیس خستگی می شوم.اما باز با چنگ و دندان می کشمش. پنهان می کنمش زیر  سکوتهایم .و همچنان ادامه می دهم راه رابا پشتی خمیده.

+نوشته شده در پنجشنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳۸٩ساعت۱٢:٠٦ ‎ق.ظتوسط لیلا | نظرات ()



 آهنگ وقت رفتنو  امروز داشتم گوش میدادم.چقدر دلم گرفت.


"اگه یک لحظه فقط نگام کنی ، دلمو پشت سرم جا می ذارم"


رفتنم اگر چه همیشگی نیست ولی  هنوز نرفته دلتنگم.

+نوشته شده در دوشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٩ساعت۱۱:٠۸ ‎ب.ظتوسط لیلا | نظرات ()

جامها را لبریز کن .....

                       و زنده بودنت را جشن بگیر.....

+نوشته شده در پنجشنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳۸٩ساعت۱٠:٥٤ ‎ق.ظتوسط لیلا | نظرات ()

من یه موقعی فکر می‌کردم یه گهی می‌شم، اما هیچ پخی نشدم۰ سی سالگیمم داره تموم میشه  ولی بدتر آویزوونم، آویزوون. چی کار کنم؟ ما آویخته‌ها به کجای این شب تیره بیاویزیم قبای ژنده و کپک زده‌ی خود را؟...
                                                                                              

                                                                                                (برگرفته از هامون)

+نوشته شده در شنبه ٤ اردیبهشت ۱۳۸٩ساعت۱٠:٠۸ ‎ق.ظتوسط لیلا | نظرات ()