بربادرفته

هیچ وقت نباید به حرف گل‌ها گوش داد. گل را فقط باید بوئید و تماشا کرد. گلِ من تمامِ اخترکم را معطر می‌کرد گیرم من بلد نبودم چه‌جوری از آن لذت ببرم. قضیه‌ی چنگال‌های ببر که آن جور دَمَغم کرده‌بود می‌بایست دلم را نرم کرده باشد...»

یک روز دیگر هم به من گفت: «آن روزها نتوانستم چیزی بفهمم. من بایست روی کرد و کارِ او در باره‌اش قضاوت می‌کردم نه روی گفتارش... عطرآگینم می‌کرد. دلم را روشن می‌کرد. نمی‌بایست ازش بگریزم. می‌بایست به مهر و محبتی که پشتِ آن کلک‌های معصومانه‌اش پنهان بود پی می‌بردم. گل‌ها پُرَند از این جور تضادها. اما خب دیگر، من خام‌تر از آن بودم که راهِ دوست داشتنش را بدانم!».

 

 

 

====

""آنچه چه گُلت رو برات اینقدر مهم کرده، عُمریه که به پاش صرف کردی""                                                                                                                                                                    

 

 آدما این حقیقت رو فراموش کردن، امّا تو نباید فراموش کنی،

 

اگه چیزی یا کسی رو اهلی کنی تا ابد مسؤلش هستی، تو مسؤل گُلت هستی.

 

 


+نوشته شده در جمعه ٩ تیر ۱۳٩۱ساعت۱:۳٠ ‎ب.ظتوسط لیلا | نظرات ()